Powrót do strony głównej

SZEMPLIŃSCY

herb rodzinnystare źródła donoszą, że dobra SZEMPLIN WIELKI od zawsze należały do rodziny

Aktualnie najstarszym przodkiem rodziny o którym posiadam pisemną informację jest ALEKSANDER zm.22.11.1744 w Szemplinie, pochowany w kościele w Janowie, jego żoną była Marianna Zaborowska, oboje mieszkali w dobrach rodziny, w SZEMPLINIE WIELKIM.

W roku 1774 KAZIMIERZ sprzedał swoją część w SZEMPLIN WIELKI i w roku 1784 nabył dobra Ossowice, Lutobory, oraz Zabłocie, zmarł w Zabłociu.

Przodkowie o wychowaniu patriotycznym

"od pradawnych czasów Szemplińscy mieszkali w swoiej posiadłosci w SZEMPLINIE WIELKIM  i STARYM pomiędzy ówcześnie rosnącymi gęstymi lasami, w których występował często dziki zwierz. Służyli Polsce i tak najstarsze wspomnienia jakie posiadam dotyczy  KAZIMIERZA, który został Kasjerem Generalnym Skarbu Koronnego.Jego syn Andrzej Szempliński ożenił się z Teklą Leszczyńską, na ślubie 25 października 1795 roku był obecny Ignacy Krasicki arcybiskup gnieździński i Prymas Polski.

Następnym był syn Andrzeja i Tekli Szemplińskich, JÓZEF(1795-1840). Żołnierz Księstwa Warszawskiego służył w 7 Pułku Jazdy, w którym odbył wszystkie kampanie (od stopnia szeregowca), do kampanii moskiewskiej 1812 włącznie, którą ukończył w stopniu porucznika. Ostatnia wiadomość to ta, że w 1831 w stopniu kapitana służył w  2 Pułku Mazurów Wojsk Narodowych. Za udział w kampanich dobra Lutobory zostały zajęte w sekwestr przez jenerała Ksawerego Dąbrowskiego na mocy rozkazu feldmarszałka armji czynnej Paskiewicza - Erywańskiego w październiku roku 1831.

2 Pułk Mazurów - pułk jazdy polskiej doby powstania listopadowego, sformowany został w grudniu 1830. Jego żołnierze walczyli m.in. pod Grochowem (25 lutego), Pragą, Chrzcianką (28 marca), Wodyniami, Iganiami (10 kwietnia) i Liwem. W późniejszym czasie 2 Pułk Mazurów toczył bitwy pod Suchą, Ciechanowcem (19 maja), Tymiankami, Kurkowem, Ostrołęką, Raciążem oraz pod Rypinem (3 października). Pułk otrzymał 21 krzyży złotych i 16 srebrnych. Dowódcami  byli: płk Walewski (od 25 grudnia 1830), mjr Józef Necki (od 21 września 1831). / na podstawie Bronisław Gembarzewski, Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych od r. 1717 do r. 1831, Warszawa 1925,  Bronisław Gembarzewski, Wojsko Polskie - Królestwo Polskie 1815-1830 reprint: Kurpisz Poznań 2003/.

Następnym członkiem rodziny, który jednocześnie był sygnatariuszem tzw. Deklaracji Stu memoriału z 22 lutego 1916 r. to TADEUSZ (1877-1940). Ekonomista, wysoki urzędnik Banku Gospodarstwa Krajowego. Współzałożyciel „Agencji Wschodniej" - instytucji, mającej penetrować rynki wschodnich partnerów polskiego handlu, przede wszystkim Rosji, a od 1917 ZSRR. Oprócz wykonywania działalności zawodowej Szempliński zawsze uczestniczył w najszerzej pojętej działalności społecznej. W 1915 r. wstępuje do Legionów Polskich, służbę rozpoczyna w stopniu chorążego, a kończy w 1918 r. w stopniu majora. Zostaje zawodowym oficerem armii i w roku 1927, przeniesiony w stan spoczynku. Na kilka lat przed wybuchem drugiej wojny światowej został przeniesiony na stanowisko dyrektora Oddziału BGK w Równem. Również tutaj udowodnił swój talent ekonomisty i swoje predylekcje społecznikowskie. Wybitne zasługi Szemplińskiego na terenie Równego i regionu spowodowały uczczenie jego działalnosci w sposób niezwykle rzadko praktykowany: rada miejska m. Równego, w okresie międzywojennym, za życia Szemplińskiego, nazwała jedną z głównych ulic miasta - ulicą Tadeusza Szemplińskiego. W 1939 aresztowany wraz z żoną przez Sowietów i wywieziony do więzienia w Brześciu gdzie zginął w 1940 r.

więcej o Tadeuszu

Ostatnim potomkiem rodziny jest STEFAN ur. 1913 w Warszawie bratanek Tadeusza, sygnatariusza „Deklaracji Stu" (zob. wyżej), stryjeczny brat Kazimierza (zob. wyżej). W 1932 - matura w Liceum Kazimierza Kułwiecia w Warszawie. Studia w Szkole Nauk Politycznych w Warszawie(Wydział Dyplomatyczno-Polityczny. Dyplom w 1935 roku. W latach 1936/37 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów (Modlin), otrzymał stopień kaprala-podchorążego i przydział do batalionu saperów w Brześciu n.Bugiem. Następnie rozpoczął pracę jako dziennikarz ("Gazeta Handlowa", potem „Kurier Poranny"). W „Kurierze" jest samodzielnym redaktorem dodatku „Moja Niedziela", przeznaczonego dla młodzieży. Kampania Wrześniowa: karta mobilizacyjna nakazywała stawienie się 3 września w batalionie saperów w Puławach. Po pokonaniu trudności przedostania się do Puław okazało się, że jednostka wymaszerowała w niewiadomym kierunku. Szempliński zgłosił się do organizowanej ad hoc kompanii, która została rozwiązana pod Łuckiem w dniu przekroczenia granicy RP przez armię radzieck±. Znalazł się na terenach zajętych przez Sowietów, podczas wyrabiania przepustki, żołnierz rosyjski (okazał się żydem z Polski ale już w mundurze okupanta) rozpoznał w nim redaktora gazetki „Moja Niedziela”, któr± jak się okazało czytał jako Polak, i dzięki temu Szempliński otrzymał upragnioną przepustkę na stronę Niemiecką. Po powrocie do Warszawy Szempliński wyuczył się zawodu parasolnika i zarobkował reperacjami parasoli (Warsztat przy ul. Hożej, jako drugi rzemieślnik działał w tym warsztacie kolega Szemplińskiego ze Szkoły Nauk Politycznych, który wyuczył się szewstwa Janusz Wasilewski). W roku 1943, ze względu na konieczność posiadania „Ausweisu" (świadectwo zatrudnienia), Szempliński zatrudnił się jako robotnik w zakładach sprzętu geodezyjnego firmy „Gerlach" przy ul. Tamka. Jesienią 1940 wstąpił w Warszawie do podziemnego Stronnictwa Narodowego, wprowadzony przez Tadeusza Gaszczyńskiego „1060", współelewa z modlińskiej Szkoły Podchorążych. Otrzymał liczbę ewidencyjn± „1092". W Stronnictwie Narodowym i w Narodowej Organizacji Wojskowej, po odbyciu szkolenia organizacyjnego i kursu dowódców, szkoli sekcje nowo przyjętych kandydatów. Od jesieni 1941 szkoli sekcje W-1. Otrzymuje przydział mobilizacyjny do kompanii „Genowefa" (batalion „Gustaw"). Po zorganizowaniu w stołecznej NOW batalionu szkół wojskowych wykłada służbę saperską (przeprawy i niszczenia) w Szkole Podchorążych. Równocześnie działa w Kole Literacko-Wydawniczym Wydziału Wychowania i Propagandy (Kołem kieruje F, A. Ossendowski „2029"), a także w Dzielnicy Mokotów Wydziału Liniowego Męskiego, kierowanej (kolejno) przez Jerzego Orzyckiego „1067" i Andrzeja Saneckiego „1072". W Dzielnicy Wydziału Liniowego dowodzi drużyną. Po zakończeniu działalności przez Szkołę Podchorążych zostaje w lipcu 1944 przeniesiony z kompanii „Genowefa" do kompanii „Anna" baonu „Antoni". W szeregach tej kompanii walczy na Woli (ul. Młynarska, cmentarz ewangelicko-augsburski), potem na Starym Mieście, pozostając w składzie „Anny" również po ewakuacji ze Starówki do Śródmieścia Płn. W dniu 8 września 1944 przydzielony do kompanii zbiorczej ppor./por. Pszczółkowskiego – „Kostki", sformowanej na wsparcie odcinka mjra Zawadzkiego – „Bartkiewicza". W tej kampanii zastała Szemplińskiegp „1092" kapitulacja powstania i exodus do niewoli. " na podstawie opracowań i danych będących w posiadaniu rodziny

więcej o Stefanie

obraz dziadka

Powrót na początek strony